28 czerwca. Około godziny 10.15 duże grupy demonstrantów docierają na ul. Kochanowskiego i na ul. Młyńską pod więzienie. Demonstranci uwalniają więźniów i zdobywają broń znajdującą się w magazynie więziennym. Na ulicy Kochanowskiego dochodzi do próby wtargnięcia do gmachu Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa. Około godziny 11.00 ze strony budynku UB padają pierwsze strzały. W godzinach popołudniowych do Poznania wkraczają jednostki wojskowe. Walki funkcjonariuszy UB i wojska z demonstrantami trwają całą noc. Ginie 57 osób. 450 osób zostaje rannych.

Annemarie Doherr (korespondentka „Frankfurter Rundschau”):

Stałam w oknie prywatnego mieszkania na ulicy Roosevelta, w odległości 400 metrów od budynku „bezpieczeństwa”. Karabiny maszynowe grzechotały bezustannie. Ciągle powtarzała się ucieczka zastraszonego tłumu do bram domów. Trzy ciężkie czołgi typu T-34 z hałasem przetoczyły się mokrymi od deszczu ulicami i stanęły pod oknami. Jakaś kobieta przymocowała flagę na wieży czołgu... Ze łzami w oczach śpiewali starą polską pieśń kościelną Boże, coś Polskę. Francuscy uczestnicy Targów krzyczeli do tłumu: „Vive la Pologne!”.